30 Ekim 1918 tarihinde imzalanan Mondros Mütarekesi ile Osmanlı Devleti, savaşın sonunda teslim olmuş ve İstanbul uluslararası güçler tarafından işgale uğramıştı. Bu durum, halk arasında büyük bir şaşkınlık ve korku yarattı; çünkü şehrin ve ülkenin bağımsızlığı tehdit altındaydı. İşgalin başlamasıyla birlikte, milli birlik ve direniş ruhu hızla harekete geçti. Birçok vatandaş, özgürlük ve bağımsızlık mücadelelerine katkıda bulunmak amacıyla çeşitli gönüllü katkı örgütleri kurdu.
İşgali takip eden süreçte, bölgesel direniş örgütleri hızla ortaya çıktı ve şehrin her köşesinde milli mücadele saatleri çalmaya başladı. Bu örgütler, işgale karşı kanlarıyla, sivil direnişleriyle ve zaman zaman silahlı mücadelelerle karşı koymayı amaçladı. Aynı zamanda eğitim ve halk bilinçlendirme çalışmalarıyla, işgal kuvvetlerinin moralini bozmayı ve ulusal bilinci güçlendirmeyi hedeflediler. Bu direniş hareketleri, Anadolu’nun çeşitli noktalarında yoğunlaşarak, ulusun bağımsızlık yolunda kararlı duruşunu simgeledi.
İstanbul’un işgal altında olduğu bu zor dönemde, halkın gösterdiği direnç ve sivil inisiyatifler, Türkiye’nin bağımsızlık mücadelesinin temel taşlarını oluşturdu. Bir yandan kararlı direnişler devam ederken, diğer yandan bağımsızlık yolunda ulusal liderler önderliğinde hazırlıklar hız kazandı. 6 yıl sürecek bağımsızlık mücadelesinin başlangıcı bu karanlık günlerde atılmış ve nihayet 1923 yılında kazanılan zaferle İstanbul ve tüm yurt tekrar özgürlüğüne kavuşmuştur. Bu süreç, milletimizin azmi ve kararlılığıyla ulusal bağımsızlığın temel değerlerini ortaya koyan önemli bir dönem olarak tarihimize geçmiştir.
