Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

O kişinin kafasında derin vazgeçilmez yara izi vardı. Savaşta kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Mehmet'ti. Savaş ortamında ağır yaralar almış mültecilerin şifa gören Danca merkezinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Çeşitli günler kucağıma birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra eve malzemeleri sahiplerinin ihtiyacı için okulun önüne sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların ayrı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi Bırakın kurtulun!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okulda ve aile ortamında zorlanıyordu.

Okul danışmanı çaba tesir etmedi. İdare, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla oğlunun ailesini toplantıya duyurdu.

Bütün aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi birden birlikte birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü toplantı odalarına girişte, Rahman düştü, “Öğretmen!” dedi koşarak dedesinin ellerini öfkeye ilk kez yaptı.

Kış aylarında ben çorap giymiştim. Dede, çorapsız geliyordu. Ceketin içine giymiş gibi beyaz entarisini bileğe dek düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımızda, Rahman çok kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk ruhu karanlık gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleri bilincinde olarak uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok kültürlüce.

Konsensusla ailenin de onayıyla Rahman’ın birkaç rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul saatlerinde Rahman’la rehberlik ile işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki günlerde o çocuk koro koşarken kapıya vurdu. Zararı olmadı lakin hissi yandı, samimi yoğun ağladı. Onu avutmak amacıyla elini tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir adet renkli kalemler yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap aldı okuma görünümü görerek uzak dan onu sessiz sade> izledim. Rahman, renkli boya kalemleriyle bir şeyler karalarken bana unutmuş kendi halinde konuşuyordu. Sonra kağıt getirip bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Oldukça yorgun, uyumak istiyor okula gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra farklı bir okulda göreve başladım. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır ile karşılaştım. Bana fark etti, “Hoca!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü karardı; bana gizlemedi. Rahman sonraki gelişen çeşitli Suç olaylara dolaşıp yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesi tarafından alınarak problemli gençlerin bakıldığı bir kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşın o çocuğu kurtaramayan olduk.